Κανένας άνθρωπος δεν έχει ποτέ αναζωογονηθεί από κρυοσυντήρηση. Με τη σημερινή τεχνολογία, κανείς δεν μπορεί να αναζωογονηθεί.
Αυτή είναι η σημαντικότερη διαπίστωση της σελίδας. Κάθε ειλικρινές επιχείρημα υπέρ της κρυονικής βασίζεται σε αυτή την παραδοχή και δεν την παρακάμπτει.
Τέσσερα εμπόδια, όχι ένα
Η φράση «δεν μπορούμε ακόμη να αναζωογονήσουμε κανέναν» ακούγεται σαν ένα μόνο εμπόδιο. Στην πραγματικότητα, υπάρχουν τέσσερα διαφορετικά εμπόδια.
Η αιτία θανάτου παραμένει
Η διαδικασία αρχίζει μετά τη νομική διαπίστωση του θανάτου. Επομένως, η πάθηση που προκάλεσε τον θάνατο παραμένει ήδη χωρίς θεραπεία. Τέτοιες αιτίες μπορεί να είναι ο προχωρημένος καρκίνος, η ανεπάρκεια οργάνων ή η βλάβη από εγκεφαλικό επεισόδιο.
Η αναζωογόνηση δεν είναι απλή αναθέρμανση. Απαιτεί τη θεραπεία της πάθησης που προκάλεσε τον θάνατο, ενώ για τις περισσότερες τέτοιες παθήσεις η σημερινή ιατρική δεν διαθέτει αποτελεσματική λύση ούτε για ζωντανούς ασθενείς.
Αυτό το εμπόδιο δεν αφορά ειδικά την κρυονική. Είναι ένα γενικό πρόβλημα της ιατρικής και μπορεί να επιλυθεί από ερευνητές που δεν ασχολούνται καθόλου με την κρυονική.
Η ίδια η συντήρηση αφήνει βλάβες
Κάποια ισχαιμική βλάβη συσσωρεύεται πριν από την ψύξη, όπως εξηγείται στο άρθρο «Ο αγώνας δρόμου ενάντια στην κυτταρική φθορά». Η υαλοποίηση είναι καλή, αλλά όχι τέλεια.
Η αναστροφή αυτής της βλάβης απαιτεί επιδιόρθωση σε κυτταρική και μοριακή κλίμακα. Αυτά τα εργαλεία δεν υπάρχουν ακόμη. Το τι θα έπρεπε να μπορούν να κάνουν εξηγείται στο άρθρο «Μπορούν οι ασθενείς να αναζωογονηθούν χωρίς ελλείμματα;»
Η αναθέρμανση δεν έχει λύση σε ανθρώπινη κλίμακα
Τα κρυοπροστατευτικά δεν προκαλούν τις ίδιες βλάβες στις πολύ χαμηλές θερμοκρασίες, αλλά μπορεί να γίνουν τοξικά κατά την αναθέρμανση.
Κατά την αναθέρμανση, το σώμα θα έπρεπε να περάσει από το κρίσιμο θερμοκρασιακό εύρος χωρίς να σχηματιστεί πάγος. Στη συνέχεια, οι ουσίες αυτές θα έπρεπε να απομακρυνθούν προτού γίνουν τοξικές. Το τεχνικό άρθρο εξηγεί γιατί αυτό είναι τόσο δύσκολο.
Δεν μπορούμε να διαβάσουμε ένα κοννεκτόμα, πολύ περισσότερο να το αποκαταστήσουμε
Η βασική υπόθεση είναι ότι η προσωπική ταυτότητα εδράζεται στη δομή του εγκεφάλου, δηλαδή στο κοννεκτόμα (τον πλήρη χάρτη των συνδέσεων του εγκεφάλου). Το θέμα εξηγείται στο άρθρο «Μνήμη, ταυτότητα και εγκέφαλος».
Ας δεχτούμε ότι η δομή διατηρείται. Δεν διαθέτουμε ακόμη τρόπο να χαρτογραφήσουμε έναν ολόκληρο ανθρώπινο εγκέφαλο με την απαιτούμενη ανάλυση, ούτε να αποκαταστήσουμε τη λειτουργία του με βάση έναν τέτοιο χάρτη.
Η απαιτούμενη ανάλυση είναι εξαιρετικά υψηλή. Οι συνάψεις έχουν διάμετρο λίγων δεκάδων νανομέτρων, πολύ μικρότερη από την ανάλυση που μπορεί να προσφέρει ένας κλινικός απεικονιστικός σαρωτής.
Η σημερινή χαρτογράφηση είναι επίσης καταστροφική. Ο ιστός τεμαχίζεται και απεικονίζεται, ώστε να προκύψει ένας χάρτης, αλλά η διαδικασία καταστρέφει το αρχικό δείγμα. Αυτό είναι αποδεκτό στην έρευνα, όχι όμως για έναν ασθενή.
Γιατί το «όχι ακόμη» διαφέρει από το «ποτέ»
Αυτά τα τέσσερα εμπόδια έχουν ένα κοινό χαρακτηριστικό που αξίζει να εξετάσουμε. Καμία τους δεν απαιτεί την παραβίαση κάποιου φυσικού νόμου.
Πρόκειται για τεχνολογικά προβλήματα εξαιρετικής δυσκολίας. Αυτή η κατηγορία προβλημάτων διαφέρει από κάτι που θα παραβίαζε έναν φυσικό νόμο, όπως μια μηχανή αέναης κίνησης. Σε αυτή τη διάκριση βασίζεται το επιχείρημα.
Δεν είναι όμως και υπόσχεση. Πολλά προβλήματα μηχανικής παραμένουν άλυτα για αιώνες, και μερικά αποδεικνύονται πιο δύσκολα απ' όσο φαινόταν αρχικά.
Η διάκριση αυτή αλλάζει τον τρόπο με τον οποίο πρέπει να αξιολογείται κάθε ισχυρισμός σε αυτό το πεδίο, συμπεριλαμβανομένων των δικών μας. Ένας ισχυρισμός ότι κάτι είναι φυσικά αδύνατο μπορεί να ανατραπεί με ένα τεκμηριωμένο επιχείρημα.
Ένας ισχυρισμός ότι κάτι είναι απλώς πολύ δύσκολο δεν επιβεβαιώνεται ούτε καταρρίπτεται μόνο με επιχειρήματα. Η απάντηση προκύπτει μόνο έπειτα από δεκαετίες έρευνας, είτε αυτή οδηγήσει σε επιτυχία είτε αποτύχει, και κανένα από τα δύο δεν μπορεί να προβλεφθεί εκ των προτέρων.
Οι πιθανές διαδρομές περιγράφονται στο άρθρο «Πώς θα μπορούσαμε να πετύχουμε την αναζωογόνηση;», ενώ η πιο απαιτητική βασίζεται στο άρθρο «Το στοίχημα της νανοτεχνολογίας».
Όποιος σας λέει ότι το χρονοδιάγραμμα είναι γνωστό απλώς κάνει εικασίες, και γι' αυτό αντιμετωπίζουμε το ζήτημα του χρόνου με τόση επιφύλαξη.
Ό,τι μπορεί να ειπωθεί με βεβαιότητα είναι πιο περιορισμένο, αλλά πιο χρήσιμο. Η συντήρηση δεν μπορεί να εγγυηθεί αναζωογόνηση. Μπορεί όμως να κρατήσει ανοιχτή μια πόρτα που η ταφή και η αποτέφρωση κλείνουν οριστικά.
Αυτό είναι το ουσιαστικό δίλημμα: μια μικρή πιθανότητα αντί για μηδενική πιθανότητα, χωρίς να απαιτείται αισιοδοξία για το χρονοδιάγραμμα.
Τι θα μετρούσε ως πρόοδος
Η αόριστη ελπίδα δεν αποτελεί απόδειξη. Αν αυτά τα τέσσερα εμπόδια είναι πραγματικά, η πρόοδος πρέπει να φαίνεται στην άρση συγκεκριμένων εμποδίων, σε συγκεκριμένες κλίμακες.
Ο πρώτος δείκτης είναι η ολοκλήρωση πλήρων κύκλων κρυοσυντήρησης και αποκατάστασης σε ολόκληρα όργανα. Ένα νεφρό κουνελιού έχει ήδη υαλοποιηθεί, αναθερμανθεί και μεταμοσχευθεί. Το 2023, νεφρά αρουραίων αποκαταστάθηκαν με τον ίδιο τρόπο και οι λήπτες τους παρέμειναν εν ζωή.
Ο δεύτερος δείκτης είναι η λειτουργική αποκατάσταση εγκεφαλικού ιστού μετά την υαλοποίηση. Οι σχετικές μελέτες συγκεντρώνονται στις ερευνητικές δημοσιεύσεις.
Η χαρτογράφηση του κοννεκτόματος είναι ο τρίτος δείκτης. Η πρόοδος σε αυτό το πεδίο μετριέται με τον όγκο εγκεφαλικού ιστού που έχει ανακατασκευαστεί. Σήμερα, ο όγκος αυτός είναι της τάξης των κυβικών χιλιοστομέτρων.
Παρακολουθήστε αυτούς τους τρεις δείκτες την επόμενη δεκαετία. Θα σας πουν περισσότερα για την αναζωογόνηση από κάθε σίγουρη πρόβλεψη.
Κάθε δείκτης αφορά διαφορετικό εμπόδιο. Ένας πλήρης κύκλος με όργανο δεν λέει τίποτα για τα κοννεκτόματα, και ένας χάρτης κοννεκτόματος δεν λέει τίποτα για την αναθέρμανση.
Πρόοδος και στα τέσσερα πεδία ταυτόχρονα θα αποτελούσε πραγματική ένδειξη πορείας προς την αναζωογόνηση. Η πρόοδος σε ένα μόνο πεδίο μπορεί να σημαίνει απλώς μια καλή χρονιά για μία ερευνητική ομάδα.
Η έρευνα που στοχεύει σε αυτούς τους στόχους περιγράφεται στα άρθρα «Προωθώντας το πεδίο» και «Οι πρωτοβουλίες μας για έρευνα και ανάπτυξη».
Τίποτα από αυτά δεν κάνει την αναζωογόνηση πιθανή σήμερα. Όλα όμως συμβάλλουν ώστε ένα πρόβλημα που σήμερα είναι ανέφικτο να γίνει, στο μέλλον, τεχνικά επιλύσιμο.
Γιατί το λέμε ανοιχτά
Η τόσο ξεκάθαρη διατύπωση μπορεί να φαίνεται ότι αποδυναμώνει το επιχείρημά μας. Συμβαίνει το αντίθετο.
Η κρυονική μπορεί να υποστηριχθεί μόνο αν παρουσιάζεται για αυτό που πραγματικά είναι. Ο ισχυρισμός δεν είναι ότι θα σας αναζωογονήσουμε.
Ο ισχυρισμός είναι ότι θα διατηρήσουμε, στον καλύτερο δυνατό βαθμό, τη δομή στην οποία εδράζεται η προσωπική σας ταυτότητα, ώστε η μελλοντική ιατρική να έχει κάτι να αξιοποιήσει, αν αυτό καταστεί ποτέ δυνατό.
Ένας πάροχος που θολώνει αυτή τη διαχωριστική γραμμή κάνει ακριβώς αυτό που του καταλογίζουν οι επικριτές του πεδίου, και αυτή η κατηγορία εξετάζεται στο είναι αυτό απάτη.
Αλλάζει επίσης το τι αποδέχεται ένα μέλος όταν εγγράφεται. Εγγράφεστε για τη διατήρηση μιας πιθανότητας, όχι για μια προγραμματισμένη επιστροφή. Η ενημερωμένη συναίνεση προϋποθέτει ακριβώς αυτή την κατανόηση.
Υπάρχει ένα πρακτικό κριτήριο για να αξιολογήσετε την ειλικρίνεια κάθε παρόχου. Ρωτήστε ποια μέρη της διαδικασίας θεωρεί ότι δεν λειτουργούν ακόμη και δείτε αν η απάντηση είναι συγκεκριμένη.
Η ισχυρότερη εκδοχή του επιχειρήματος αντέχει αυτή την ειλικρίνεια. Αν δεν επιβίωνε, δεν θα άξιζε τον κόπο να διατυπωθεί.
Σύνοψη: Η αναζωογόνηση ανθρώπων δεν είναι σήμερα δυνατή, επειδή δεν μπορούμε να αναθερμάνουμε, να επιδιορθώσουμε και να αποκαταστήσουμε με ασφάλεια έναν κρυοσυντηρημένο άνθρωπο. Η κρυονική διατηρεί μια πιθανότητα για τη μελλοντική ιατρική, όχι μια προγραμματισμένη επιστροφή.
Εξερευνήστε αυτό το πρακτικό εργαλείο
Χρησιμοποιήστε το διαδραστικό εργαλείο για να εξερευνήσετε το ερώτημα αυτού του άρθρου.
Φόρτωση του διαδραστικού εργαλείου...
Περαιτέρω ανάγνωση