Κάθε ιστορία περιπέτειας έχει έναν ταξιδιώτη.
Αυτή έχει έναν ασθενή.
Δεν υπάρχει θέα από το παράθυρο, ημερολόγιο διαδρομής ή δυνατότητα να γυρίσει κανείς πίσω στη μέση του δρόμου.
Αν η κρυοσυντήρηση πετύχει κάποτε, όλο το ταξίδι συμβαίνει ενώ το άτομο δεν μπορεί να κάνει απολύτως τίποτα.
Αυτό το διαφοροποιεί ριζικά από κάθε συνηθισμένο ταξίδι. Γι’ αυτό και η λέξη «περιπέτεια» χρειάζεται προσεκτική εξέταση, όχι απλώς μια εύκολη χρήση.
Η τελευταία συνηθισμένη μέρα
Φανταστείτε ότι η διαδικασία της κρυοσυντήρησής σας εξελίσσεται όπως έχει σχεδιαστεί.
Υπάρχει μια τελευταία συζήτηση, ένα τελευταίο οικείο δωμάτιο και μια τελευταία στιγμή σε έναν κόσμο του οποίου κατανοείτε τους βασικούς κανόνες.
Έπειτα επέρχεται ο νομικός θάνατος και ακολουθούν η διαδικασία, η ψύξη και η σιωπή.
Αν η αναζωογόνηση καταστεί κάποτε δυνατή, δεν βιώνετε τους αιώνες ανάμεσα σε αυτές τις στιγμές.
Από τη δική σας οπτική, το μέλλον μπορεί να έρθει χωρίς να μεσολαβήσει καμία αίσθηση ταξιδιού.
Ωστόσο, όσα σας συγκροτούν πρέπει με κάποιον τρόπο να διατηρηθούν στον χρόνο: η μνήμη, η ταυτότητα, οι επιθυμίες, τα αρχεία και η φυσική δομή που θα μπορούσε να συνδέσει το μελλοντικό άτομο με εσάς.
Η περιπέτεια ξεκινά με την εξαφάνιση.
Από εκείνη τη στιγμή, κάποιος άλλος πρέπει να κουβαλήσει ό,τι εσείς δεν μπορείτε.
Οι συνηθισμένοι εξερευνητές χαράζουν οι ίδιοι την πορεία τους. Οι ασθενείς που έχουν τεθεί σε κρυοσυντήρηση αναγκαστικά εμπιστεύονται αυτή την ευθύνη σε άλλους.
Οι ιατρικές ομάδες εκτελούν τη διαδικασία. Οι φορείς αποθήκευσης διατηρούν τη θερμοκρασία. Τα ιδρύματα αναλαμβάνουν δεσμεύσεις και διαχειρίζονται αρχεία και κεφάλαια για τη φροντίδα των ασθενών.
Οι μελλοντικοί άνθρωποι, αν έρθει ποτέ η στιγμή, θα πρέπει να αποφασίσουν ότι η αναζωογόνηση είναι δυνατή και αξίζει να επιχειρηθεί.
Ο ασθενής δεν μπορεί να επιθεωρήσει τίποτα από όλα αυτά.
Ο ασθενής δεν μπορεί να παρέμβει στην πορεία των πραγμάτων. Το «όχημα» αυτής της διαδρομής είναι οι διαδικασίες, οι θεσμοί και οι άνθρωποι που οφείλουν να τηρήσουν δεσμεύσεις επί μακρόν.
Δεν μπορεί να εντοπίσει εγκαίρως τις αδυναμίες ενός θεσμού, να απορρίψει μια ξεπερασμένη μέθοδο ή να επιλέξει καλύτερη εγκατάσταση.
Επομένως, η επιτυχία του εγχειρήματος εξαρτάται από το αν οι θεσμοί θα παραμείνουν επαρκείς πέρα από τη διάρκεια ζωής κάθε μεμονωμένου εργαζομένου ή εταιρείας.
Γι' αυτό η διακυβέρνηση ανήκει μέσα στην ίδια την ιστορία, όχι σε ένα παράρτημα. Η δημιουργία οργανισμών με προοπτική μακροχρόνιας λειτουργίας είναι μέρος αυτής της υποδομής.
Εξερευνήστε αυτό το πρακτικό εργαλείο
Χρησιμοποιήστε το διαδραστικό εργαλείο για να εξερευνήσετε το ερώτημα αυτού του άρθρου.
Φόρτωση του διαδραστικού εργαλείου...
Η αναζωογόνηση δεν θα εγγυόταν μια εύκολη ζωή
Στην επιστημονική φαντασία, η αναζωογόνηση συνοδεύεται συνήθως από ένα νοσοκομείο, έναν φιλικό ξεναγό και μια κοινωνία πρόθυμη να υποδεχθεί τον άνθρωπο που επιστρέφει.
Τίποτα από αυτά δεν προκύπτει αυτόματα από την τεχνική δυνατότητα.
Μια μελλοντική κοινωνία μπορεί να γνωρίζει πώς να αποκαταστήσει έναν ασθενή και, παρ’ όλα αυτά, να επιλέξει να διαθέσει τους πόρους της αλλού.
Μπορεί να αναγνωρίσει υποχρεώσεις απέναντι στους ανθρώπους που βρίσκονται σε κρυοσυντήρηση. Μπορεί όμως να τους αντιμετωπίσει ως βάρος του παρελθόντος.
Οι νόμοι θα μπορούσαν να αναγνωρίζουν στο αναζωογονημένο άτομο νομική υπόσταση, περιουσιακά δικαιώματα και κοινωνική στήριξη. Ή το νομικό σύστημα μπορεί να μην προβλέπει καν σε ποια κατηγορία εντάσσεται.
Η τεχνολογία μπορεί να καταστήσει δυνατή την επιστροφή. Οι θεσμοί θα καθορίσουν αν αυτή η δυνατότητα θα αξιοποιηθεί.
Το Patient Care Foundation έχει, μεταξύ άλλων, τον ρόλο να προστατεύει τα συμφέροντα του ασθενούς σε αυτή τη μακρά περίοδο αδυναμίας επικοινωνίας. Ο ρόλος του εξηγείται στο πλαίσιο των υπηρεσιών του Tomorrow.bio.
Και ακόμη κι αν υπήρχε υποδοχή, η αναθέρμανση από μόνη της δεν θα αποτελούσε επιτυχημένη άφιξη.
Ένα ζεστό σώμα δεν είναι ο προορισμός.
Ένας εγκέφαλος που λειτουργεί χωρίς ουσιαστική μνήμη ή βούληση δεν θα αντιστοιχούσε σε αυτό που οι περισσότεροι άνθρωποι επιδιώκουν να διατηρήσουν.
Το μελλοντικό άτομο πρέπει να έχει αρκετή συνέχεια με το σημερινό για να θεωρηθεί η αναζωογόνηση διάσωση και όχι αντικατάσταση.
Η αναζωογόνηση θα είχε αξία μόνο αν το άτομο που επιστρέφει παραμένει ουσιαστικά συνδεδεμένο με το άτομο που έφυγε.
Αυτή η απαίτηση αφορά κάθε στάδιο της διαδικασίας.
Η ασθένεια, η ισχαιμία, η ατελής διήθηση, ο πάγος, η τοξικότητα και η θερμική καταπόνηση μπορούν να αλλοιώσουν δομές που έχουν σημασία.
Μια μελλοντική αποκατάσταση θα πρέπει να ξεχωρίζει την αρχική βιολογική πληροφορία από τη βλάβη, χωρίς να δημιουργεί ουσιαστικά ένα διαφορετικό άτομο από εκείνο που επιχειρεί να ανακτηθεί.
Κανείς δεν γνωρίζει πού βρίσκεται αυτό το όριο.
Η δήλωση ενήμερης συναίνεσης της Tomorrow.bio αναφέρει ρητά ότι η απώλεια μνήμης, η απώλεια δεξιοτήτων και άλλα ελλείμματα θα μπορούσαν να παραμείνουν ακόμη και μετά από μια υποθετική αναζωογόνηση.
Το ζήτημα της ταυτότητας εξετάζεται στο άρθρο «Μνήμη, ταυτότητα και εγκέφαλος».
Δεν υπάρχει πλήρης διαδρομή προς την αναζωογόνηση
Γνωρίζουμε ορισμένα βασικά δεδομένα.
Η ψύξη επιβραδύνει τη χημεία. Οι κρυοπροστατευτικές ουσίες μπορούν να μειώσουν τον σχηματισμό πάγου. Η αποθήκευση σε πολύ χαμηλή θερμοκρασία μπορεί να διατηρήσει τον ιστό χωρίς συνεχή παροχή ενέργειας για ψύξη.
Αυτές οι γνώσεις δεν συνιστούν ακόμη σαφή πορεία προς την ανθρώπινη αναζωογόνηση.
Η αναθέρμανση σε μεγάλη κλίμακα παραμένει δύσκολη. Η τοξικότητα των κρυοπροστατευτικών ουσιών και οι δομικές βλάβες εξακολουθούν να αποτελούν σοβαρά προβλήματα. Η αιτία θανάτου πρέπει τελικά να αντιμετωπιστεί κι αυτή.
Το δυσκολότερο ερώτημα παραμένει η αποκατάσταση ενός ολόκληρου ανθρώπου με αποδεκτή λειτουργικότητα.
Η πρόοδος σε κάθε επιμέρους πρόβλημα αξίζει προσοχή. Δεν πρέπει να παρουσιάζεται ως τελική λύση.
Η πλήρης ακολουθία των τεχνικών προκλήσεων παρουσιάζεται στο άρθρο «Τεχνικές προκλήσεις για αναστρέψιμη κρυοσυντήρηση».
Ακόμη κι αν κλείσουν αυτά τα κενά, το καλό μέλλον θα περιέχει και πάλι θλίψη.
Ας υποθέσουμε ότι όσα σήμερα φαίνονται αδύνατα γίνονται κάποτε συνηθισμένα.
Ξυπνάτε με το μυαλό σας ουσιαστικά ακέραιο.
Το επάγγελμά σας μπορεί να μην υπάρχει πια. Η γλώσσα σας μπορεί να ακούγεται παλιά. Όλοι όσοι δεν επέλεξαν την κρυοσυντήρηση μπορεί να έχουν χαθεί οριστικά.
Ίσως χρειαστεί πρώτα να μάθετε πώς λειτουργεί η καθημερινότητα αυτού του κόσμου, προτού μπορέσετε να απολαύσετε τις πιο εντυπωσιακές πλευρές του.
Η αποκατάσταση θα μπορούσε να είναι ταυτόχρονα σωματική, νομική, κοινωνική και συναισθηματική.
Κάποιοι ακούνε αυτή την προοπτική και νιώθουν δέος. Άλλοι τη βιώνουν ως εξορία.
Ένα μέλλον μπορεί να αξίζει την προσπάθεια να το προσεγγίσει κανείς, χωρίς να είναι εύκολο να ζήσει μέσα σε αυτό.
Και οι δύο αντιδράσεις αξίζουν περισσότερο σεβασμό από την εύκολη υπόσχεση ότι το μέλλον θα είναι θαυμάσιο.
Η μοναχική εκδοχή της άφιξης εξετάζεται στο τι θα γίνει αν ξυπνήσω μόνος;
Παραμένει μια περιπέτεια
Ύστερα από όλες αυτές τις επιφυλάξεις, ταιριάζει ακόμη ο όρος «απόλυτη περιπέτεια»;
Για κάποιους ανθρώπους, ναι.
Όχι επειδή πρόκειται για ένα ταξίδι με εξασφαλισμένο εισιτήριο, αλλά επειδή ο προορισμός δεν μπορεί να προγραμματιστεί, να περιγραφεί ή να εγγυηθεί.
Η απόφαση εγείρει το ερώτημα αν η περιέργεια μπορεί να συνυπάρξει με μια τόσο ακραία μορφή ευαλωτότητας.
Προετοιμάζετε όσα μπορείτε να ελέγξετε και εμπιστεύεστε τα υπόλοιπα σε ανθρώπους και γνώσεις που ίσως δεν υπάρχουν ακόμη.
Δεν πρόκειται για μια συμβατική τουριστική φαντασίωση με φουτουριστικό λεξιλόγιο.
Είναι ένα στοίχημα ότι η προσωπική συνέχεια μπορεί να διατηρηθεί στον χρόνο χάρη σε δομές, θεσμούς και το ημιτελές έργο ανθρώπων που σήμερα είναι άγνωστοι.
Το στοίχημα μπορεί να χαθεί.
Η περιπέτεια δεν σήμαινε ποτέ βεβαιότητα.
Συνοπτικά: Η κρυοσυντήρηση είναι μια αβέβαιη προσπάθεια να φτάσει κανείς σε ένα μέλλον που δεν μπορεί ούτε να προβλέψει ούτε να ελέγξει. Η ελκυστικότητά της βρίσκεται στην πιθανότητα να βιώσει κανείς περισσότερη ζωή, όχι στην υπόσχεση ότι αυτό θα συμβεί.
Περισσότερα άρθρα