Ας υποθέσουμε ότι μια τεχνολογία που δεν υπάρχει σήμερα γίνεται τελικά εφικτή.
Ξυπνάς.
Καμία γνώριμη φωνή δεν προφέρει το όνομά σου. Κανείς δεν θυμάται τα ανέκδοτα που μοιραζόσασταν, τα δύσκολα χρόνια ή τον άνθρωπο που ήσουν.
Η γλώσσα έχει αλλάξει. Ο δρόμος έξω δεν σου θυμίζει τίποτα από τη ζωή που γνώριζες.
Για πολλούς ανθρώπους, αυτή η προοπτική είναι πιο τρομακτική ακόμη και από την ίδια την ιατρική αποκατάσταση.
Δεν πρόκειται απλώς για τον φόβο της μοναξιάς.
Είναι ο φόβος ότι θα επιστρέψεις χωρίς κανέναν που να γνωρίζει από πού έρχεσαι και ποιος ήσουν.
Το να ξυπνήσεις μόνος είναι ένα μόνο από τα πιθανά ενδεχόμενα
Η επαναφορά ενός ανθρώπου στη ζωή μετά από κρυοσυντήρηση δεν είναι σήμερα εφικτή.
Δεν γνωρίζουμε αν αυτό θα καταστεί ποτέ εφικτό, ποιοι άνθρωποι θα μπορούσαν να ωφεληθούν ή σε ποιον βαθμό θα μπορούσαν να διατηρηθούν η μνήμη και η προσωπικότητά τους.
Το έντυπο ενημερωμένης συναίνεσης του Tomorrow.bio αναφέρει τη μοναξιά, το πένθος και τη δυσκολία προσαρμογής μεταξύ των πιθανών συνεπειών.
Δεν προβλέπει ότι αυτές θα συμβούν.
Η μοναξιά είναι μια εμπειρία που μπορούμε να φανταστούμε, ενώ η επαναφορά στη ζωή παραμένει υποθετική. Και οι δύο αυτές διαπιστώσεις έχουν σημασία.
Έτσι αποφεύγονται δύο εύκολα λάθη.
Ο φόβος δεν πρέπει να απορρίπτεται με το «τουλάχιστον θα ζούσες». Κάποιοι άνθρωποι θα θεωρούσαν απαράδεκτη μια βαθιά απομόνωση ή μια κατεστραμμένη ταυτότητα.
Ωστόσο, το πιο δυσοίωνο κοινωνικό σενάριο δεν πρέπει να θεωρείται πρόβλεψη μόνο και μόνο επειδή το φανταζόμαστε εύκολα.
Είναι εξίσου εύλογο να φανταστείς ένα φιλόξενο μέλλον, με απογόνους που θα σου είναι οικείοι.
Κανένα από τα δύο σενάρια δεν είναι βέβαιο.
Η κοινή κρυοσυντήρηση δεν εγγυάται κοινή επαναφορά στη ζωή
Για κάποιους ανθρώπους, η επιθυμία αυτή αφορά πρωτίστως τη σχέση τους με τους άλλους. Δεν θέλουν απλώς μια ακόμη ζωή· θέλουν το ταξίδι να παραμείνει κοινό.
Η επιλογή βιοστάσεως μαζί με έναν σύντροφο μπορεί να διατηρήσει ανοιχτό το ενδεχόμενο μιας επανένωσης.
Δεν μπορεί όμως να εξασφαλίσει ότι η επαναφορά σας θα γίνει την ίδια χρονική στιγμή.
Ο ένας μπορεί να διατηρηθεί σε καλύτερες συνθήκες από τον άλλον. Μια ασθένεια ή μια καθυστέρηση μπορεί να επηρεάσει την περίπτωση του άλλου. Οι ιατρικές παρεμβάσεις που θα απαιτηθούν μπορεί να είναι εντελώς διαφορετικές.
Ακόμη κι αν και οι δύο μπορούσαν τελικά να επανέλθουν στη ζωή, ο ένας θα μπορούσε να είναι έτοιμος για τη διαδικασία χρόνια πριν από τον άλλο.
Θα ήθελες να αναβληθεί μια πιθανή επαναφορά στη ζωή επειδή κάποιος που αγαπούσες δεν μπορούσε ακόμη να επανέλθει;
Ίσως δεν υπάρχει απάντηση που να μην εμπεριέχει κάποια απώλεια.
Αυτό δεν σημαίνει ότι μια κοινή απόφαση δεν έχει αξία.
Απλώς μετατοπίζει τον στόχο: όχι στην εγγύηση μιας κοινής επιστροφής, αλλά στη διατήρηση ανοιχτών και των δύο δυνατοτήτων.
Άλλοι άνθρωποι επιλέγουν ανεξάρτητα. Μπορεί να ελπίζουν ότι τα αγαπημένα τους πρόσωπα θα καταλάβουν, χωρίς να περιμένουν να πάρουν την ίδια απόφαση.
Και οι δύο στάσεις είναι απολύτως θεμιτές. Καμία δεν πρέπει να παρουσιάζεται ως η μοναδική “σωστή” ψυχολογική στάση.
Η συναισθηματική αυτή διαφορά εξετάζεται στο άρθρο «Η βιοστάση ως πράξη αγάπης».
Η επαναφορά στη ζωή θα προϋπέθετε τη συμμετοχή άλλων ανθρώπων
Κανείς δεν θα επανερχόταν στη ζωή από μόνος του.
Κάποιος θα είχε αναπτύξει τη μέθοδο αποκατάστασης, θα είχε αποφασίσει ποιον άνθρωπο θα επαναφέρει, θα είχε διαθέσει τους απαραίτητους πόρους και θα είχε κρίνει ότι η διαδικασία πρέπει να προχωρήσει.
Αυτό είναι ένα λογικό συμπέρασμα, όχι εγγύηση καλοσύνης.
Παρ’ όλα αυτά, ένα μέλλον που θα μπορούσε να επαναφέρει ανθρώπους στη ζωή θα διέθετε ήδη θεσμούς και ανθρώπους που θα φρόντιζαν τον συγκεκριμένο άνθρωπο.
Επομένως, η πλήρης εγκατάλειψη είναι λιγότερο πιθανή απ’ όσο υποδηλώνει το απλούστερο εφιαλτικό σενάριο.
Αυτό δεν λύνει τη μοναξιά.
Η ιατρική αποκατάσταση δεν είναι φιλία. Μια νομική ταυτότητα δεν είναι οικογένεια. Η ύπαρξη μεταφραστή δεν μπορεί να αναπληρώσει ανθρώπους που θυμούνται την παιδική σου ηλικία.
Ένας άνθρωπος μπορεί να δέχεται επαρκή φροντίδα και παρ’ όλα αυτά να παραμένει βαθιά μόνος.
Η επανένταξη ίσως απαιτήσει την εκμάθηση μιας νέας γλώσσας, ψυχολογική υποστήριξη, εκπαίδευση και νέα νομική υπόσταση.
Αρχεία από το παρόν θα μπορούσαν να βοηθήσουν.
Επιστολές, φωτογραφίες, ιατρικό ιστορικό και καταγεγραμμένες αξίες του ανθρώπου δεν θα μπορούσαν να αντικαταστήσουν μια ζωντανή σχέση. Θα μπορούσαν όμως να αποτελέσουν γέφυρα προς την προηγούμενη ζωή.
Ένας άνθρωπος που θα είχε επανέλθει στη ζωή θα μπορούσε επίσης να γνωρίσει άλλους ανθρώπους σε αντίστοιχη θέση, απογόνους, ιστορικούς ή ανθρώπους που θα επέλεγαν να βοηθήσουν.
Καμία από αυτές τις σχέσεις δεν είναι εγγυημένο ότι θα εξελιχθεί σε ουσιαστικό δεσμό.
Η νομική αβεβαιότητα εξετάζεται στο άρθρο «Το νομικό καθεστώς ενός ατόμου σε κρυοστάση».
Εξερευνήστε αυτό το πρακτικό εργαλείο
Χρησιμοποιήστε το διαδραστικό εργαλείο για να εξερευνήσετε το ερώτημα αυτού του άρθρου.
Φόρτωση του διαδραστικού εργαλείου…
Θα μπορούσες να χτίσεις μια νέα ζωή;
Κάποιοι άνθρωποι θα αποδέχονταν το πένθος, τη δύσκολη προσαρμογή και μια ριζική πολιτισμική αλλαγή, προκειμένου να έχουν τη δυνατότητα να δημιουργήσουν νέες σχέσεις.
Άλλοι δίνουν τόσο μεγάλη αξία στη συνέχεια της ζωής τους με τον σημερινό τους κόσμο, ώστε ένα τέτοιο μέλλον να τους φαίνεται ελάχιστα ελκυστικό.
Η επιστήμη δεν υπαγορεύει καμία από τις δύο απαντήσεις.
Οι άνθρωποι ήδη ξαναχτίζουν τη ζωή τους μετά από πένθος, μετανάστευση ή απώλεια μιας κοινότητας.
Αυτό δείχνει ότι νέοι δεσμοί είναι δυνατοί. Δεν δείχνει ότι η προσαρμογή μετά από μια υποθετική αναζωογόνηση θα ήταν εύκολη, ή έστω συγκρίσιμη.
Αξίζει να συγκρίνεις περισσότερα από δύο σενάρια.
Υπάρχει το ενδεχόμενο να μην υπάρξει ποτέ επαναφορά στη ζωή. Υπάρχει το ενδεχόμενο επαναφοράς με σοβαρές βλάβες. Υπάρχει και το ενδεχόμενο της μοναξιάς, ακόμη και με επαρκή υποστήριξη. Υπάρχει η επιτυχής επανένταξη σε μια ζωή που κανείς σήμερα δεν μπορεί να περιγράψει.
Η επιλογή δεν είναι ανάμεσα σε μια τέλεια επανένωση και το απόλυτο τίποτα.
Το ερώτημα είναι αν κάποια από αυτές τις αβέβαιες εκδοχές ζωής θα μπορούσε να περιέχει αρκετή αυτονομία, ανθρώπινη επαφή και νέους λόγους για να τη θεωρήσεις αποδεκτή.
Μια γραπτή καταγραφή των επιθυμιών σου είναι προτιμότερη από τη σιωπή, αν και κανένα έγγραφο δεν μπορεί να καθορίσει ένα άγνωστο μέλλον.
Το άρθρο «Πώς να διασφαλίσεις ότι οι επιθυμίες σου θα τηρηθούν» εξηγεί τι μπορεί και τι δεν μπορεί να πετύχει ο σημερινός σχεδιασμός.
Το να ξυπνήσεις μόνος θα ήταν μια απώλεια.
Θα μπορούσε επίσης να είναι η αρχή νέων σχέσεων που δεν υπάρχουν ακόμη.
Το αν αυτή η πιθανότητα αρκεί δεν είναι ζήτημα πρόβλεψης. Είναι μια προσωπική κρίση για το τι θα μπορούσες ακόμη να θεωρήσεις ζωή που αξίζει να τη ζήσεις.
Σε λίγα λόγια: Η αναζωογόνηση θα μπορούσε να σημαίνει απώλεια γνώριμων ανθρώπων και προσαρμογή σε έναν άγνωστο κόσμο. Η επιλογή κρυοσυντήρησης μαζί με αγαπημένα πρόσωπα δεν μπορεί να εγγυηθεί την επανένωση. Χρειάζεται λοιπόν να αποφασίσεις αν μια νέα ζωή θα άξιζε ακόμη να τη ζήσεις.
Περαιτέρω ανάγνωση