Το σημερινό νομικό καθεστώς ενός κρυοσυντηρημένου ατόμου είναι σαφέστερο από εκείνο που θα προέκυπτε σε περίπτωση μελλοντικής αναζωογόνησης.

Σε κάθε πραγματική περίπτωση, ο θάνατος έχει ήδη πιστοποιηθεί νομικά. Η κρυοσυντήρηση αρχίζει μετά την πιστοποίηση του θανάτου και, συνεπώς, δεν αναστέλλει τη ληξιαρχική πράξη θανάτου ούτε δημιουργεί ενδιάμεσο νομικό καθεστώς μεταξύ ζωής και θανάτου.

Το ουσιαστικά δύσκολο ερώτημα θα προέκυπτε αν η ιατρική του μέλλοντος μπορούσε να επαναφέρει στη ζωή κάποιον του οποίου ο θάνατος είχε πιστοποιηθεί νόμιμα και έγκυρα όταν επήλθε.

A balance scale with a question mark above it, representing the unresolved future legal status of a revived cryopreservation patient
Οι ισχύουσες ευρωπαϊκές έννομες τάξεις αντιμετωπίζουν τον κρυοσυντηρημένο ασθενή ως αποβιώσαντα. Η αναζωογόνηση θα δημιουργούσε μια εντελώς νέα νομική περίπτωση.

Δεν υπάρχει ειδικό ευρωπαϊκό νομικό καθεστώς για την κρυοστάση

Η Ευρώπη δεν διαθέτει ένα ενιαίο σύστημα αστικής κατάστασης ούτε έναν ορισμό του θανάτου που να εφαρμόζεται με τον ίδιο τρόπο σε όλες τις χώρες.

Οι οδηγίες της ΕΕ για θάνατο και επαναπατρισμό επιβεβαιώνουν αυτή την κατανομή αρμοδιοτήτων: κάθε χώρα εφαρμόζει τους δικούς της κανόνες για την καταχώριση του θανάτου και τη μεταφορά ανθρώπινων λειψάνων.

Το ελβετικό δίκαιο διατυπώνει το σημερινό καθεστώς με ασυνήθιστη σαφήνεια.

Το άρθρο 31 του Ελβετικού Αστικού Κώδικα ορίζει ότι η νομική προσωπικότητα αρχίζει με τη γέννηση ζωντανού τέκνου και παύει με τον θάνατο.

Η κρυοσυντήρηση δεν μεταβάλλει αυτόν τον κανόνα. Ένα άτομο που φυλάσσεται στην Ελβετία παραμένει νομικά αποβιώσαν βάσει του ισχύοντος δικαίου.

Το νομικό αυτό συμπέρασμα είναι ανεξάρτητο από τα επιστημονικά ζητήματα που εξετάζονται στο «Τι είναι η αντίληψη του θανάτου στη βιοστάσιση;».

Ο νομικός θάνατος επιφέρει συνέπειες σε πολλούς τομείς ταυτόχρονα

Με την καταχώριση του θανάτου επέρχονται πολλαπλές έννομες συνέπειες. Οι λεπτομέρειες διαφέρουν ανά χώρα, αλλά οι βασικές κατηγορίες επαναλαμβάνονται σε όλη την Ευρώπη.

  • Συντάσσεται ληξιαρχική πράξη θανάτου σύμφωνα με το δίκαιο της χώρας όπου καταχωρίζεται ο θάνατος.
  • Η αρμοδιότητα λήψης αποφάσεων για το σώμα περιέρχεται στο πρόσωπο ή στον φορέα που ορίζει η τοπική νομοθεσία.
  • Η περιουσία υπάγεται σε διαδικασία κληρονομικής διαδοχής ή διαχείρισης κληρονομίας.
  • Ο γάμος, οι παροχές, η φορολογική κατάσταση και οι συμβάσεις επηρεάζονται σύμφωνα με τους κανόνες που τα διέπουν.
  • Η μακροχρόνια φύλαξη βασίζεται σε συμβάσεις και φορείς που έχουν προβλεφθεί να ενεργούν μετά τον θάνατο.

Οι συνέπειες αυτές επέρχονται ανεξάρτητα από το αν μια μελλοντική αναζωογόνηση καταστεί ποτέ εφικτή.

Για παράδειγμα, το άρθρο 1922 του Γερμανικού Αστικού Κώδικα ορίζει ότι η κληρονομία ενός προσώπου περιέρχεται συνολικά σε έναν ή περισσότερους κληρονόμους κατά τον θάνατο.

Επομένως, ο κρυοσυντηρημένος ασθενής δεν θεωρείται ιδιοκτήτης που απλώς στερείται προσωρινά την πρόσβαση στην περιουσία του, η οποία παραμένει ανέπαφη.

Ο νομικός θάνατος δεν καταλύει κάθε προστασία

Ο ισχυρισμός ότι ένα αποβιώσαν πρόσωπο δεν έχει «κανένα δικαίωμα» είναι υπερβολικά γενικός.

Ο αποβιώσας δεν διαθέτει πλέον τη συνήθη δικαιοπρακτική ικανότητα ενός εν ζωή φυσικού προσώπου. Δεν μπορεί προσωπικά να υπογράψει νέα σύμβαση, να ψηφίσει, να διεξαγάγει δίκη ή να διευθύνει έναν φορέα.

Ωστόσο, οι ευρωπαϊκές έννομες τάξεις προστατεύουν σε διάφορες περιπτώσεις το σώμα, την αξιοπρέπεια, το απόρρητο, τις εκπεφρασμένες επιθυμίες και ορισμένα συμφέροντα του αποβιώσαντος, τα οποία διαχειρίζονται τρίτοι.

Η Γαλλία αποτελεί σαφές παράδειγμα. Το άρθρο 16-1-1 του Γαλλικού Αστικού Κώδικα ορίζει ότι ο σεβασμός που οφείλεται στο ανθρώπινο σώμα δεν παύει με τον θάνατο.

Ορίζει επίσης ότι τα ανθρώπινα λείψανα, συμπεριλαμβανομένης της τέφρας, πρέπει να αντιμετωπίζονται με σεβασμό, αξιοπρέπεια και ευπρέπεια.

Αυτή η προστασία δεν κατατάσσει τον αποβιώσαντα ως νομικά ζωντανό. Καθορίζει τι επιτρέπεται να κάνουν με το σώμα τα ζωντανά πρόσωπα και οι φορείς.

Η διάκριση αυτή είναι εξίσου σημαντική και στην περίπτωση της βιοστάσισης. Ένας ασθενής μπορεί να είναι νομικά αποβιώσας ενώ το σώμα του παραμένει προστατευμένο και υπόκειται σε δεσμευτικές συμφωνίες φύλαξης.

Ο όρος «ασθενής» εκφράζει μια δέσμευση και δεν δηλώνει αστική κατάσταση

Το Tomorrow.bio χρησιμοποιεί τον όρο «ασθενής» επειδή ο σκοπός είναι η συντήρηση με στόχο μια πιθανή μελλοντική περίθαλψη.

Ο όρος αυτός εκφράζει μια πρακτική και ηθική δέσμευση. Δεν υποστηρίζει ότι κάποιο δικαστήριο αναγνωρίζει σήμερα κάποια αναστολή της νομικής προσωπικότητας.

Ο ασθενής παραμένει νομικά αποβιώσας, ενώ το Tomorrow.bio και οι αρμόδιοι φορείς φροντίδας αναλαμβάνουν τη συντήρηση, τη μεταφορά και τη μακροχρόνια φύλαξή του.

Η θεσμική αυτή ρύθμιση περιγράφεται στο υλικό για το Tomorrow.bio και για την εγκατάσταση μακροχρόνιας αποθήκευσης.

Η φύλαξη στην Ελβετία δεν αναστέλλει τη νομική προσωπικότητα

Η μεταφορά του ασθενούς στην Ελβετία αλλάζει τον φορέα φύλαξης και την αρμόδια δικαιοδοσία. Δεν αναιρεί την πιστοποίηση θανάτου που έγινε στη χώρα προέλευσης.

Η μακροχρόνια φύλαξη εξασφαλίζεται μέσω συμβάσεων, οργανωτικών υποχρεώσεων, ειδικής χρηματοδότησης και μηχανισμών διοίκησης των φορέων που ευθύνονται για τον ασθενή.

Αυτές οι ρυθμίσεις δεσμεύουν εν ζωή οργανισμούς και υπεύθυνους λήψης αποφάσεων. Δεν παρέχουν στο αποβιώσαν πρόσωπο διαρκή δικαιοπρακτική ικανότητα για τη διατύπωση νέων εντολών.

Γι’ αυτό τα σημαντικά έγγραφα πρέπει να καθορίζουν αρμοδιότητες και υποχρεώσεις προτού καταστούν αναγκαίες οι σχετικές αποφάσεις.

Μια διορθωμένη ληξιαρχική πράξη θανάτου δεν ισοδυναμεί με αναζωογόνηση

Το ευρωπαϊκό δίκαιο διαχειρίζεται ήδη ορισμένες περιπτώσεις στις οποίες ένα πρόσωπο που κηρύχθηκε αποβιώσαν βρίσκεται αργότερα εν ζωή. Αυτοί οι κανόνες αποτελούν χρήσιμες αναλογίες, αλλά επιλύουν διαφορετικό πρόβλημα.

Ο Νόμος περί Τεκμηρίου Θανάτου του 2013 για την Αγγλία και την Ουαλία επιτρέπει στο Ανώτατο Δικαστήριο να τροποποιεί ή να ανακαλεί δήλωση τεκμαιρόμενου θανάτου.

Η ανάκληση, όμως, δεν αναιρεί αυτόματα όλα όσα προηγήθηκαν.

Το άρθρο 6 ορίζει ότι μια απόφαση τροποποίησης δεν επηρεάζει, από μόνη της, περιουσία που αποκτήθηκε εξαιτίας της δήλωσης. Επίσης, δεν επαναφέρει σε ισχύ γάμο ή σύμφωνο συμβίωσης που είχε λυθεί εξαιτίας της δήλωσης.

Βάσει του άρθρου 7, το δικαστήριο έχει περιορισμένες εξουσίες για τη ρύθμιση περιουσιακών ζητημάτων, ενώ προστατεύονται οι συναλλαγές που έγιναν καλόπιστα.

Αυτό αποκαλύπτει μια σημαντική αρχή. Ακόμη και όταν διορθώνεται η αρχική δήλωση θανάτου, το δίκαιο προστατεύει όσους βασίστηκαν σε αυτή εύλογα.

Μια αναζωογόνηση μετά από κρυοσυντήρηση θα ήταν πιο δύσκολη υπόθεση. Η αρχική πιστοποίηση θανάτου μπορεί να ήταν απολύτως έγκυρη και να έχει ήδη επιφέρει έννομες συνέπειες επί δεκαετίες ή αιώνες.

Η αναζωογόνηση θα απαιτούσε νέα νομική διαδρομή

Καμία σημερινή ευρωπαϊκή διαδικασία δεν παρέχει καθιερωμένο και ολοκληρωμένο τρόπο αποκατάστασης της αστικής κατάστασης μετά από νόμιμα πιστοποιημένο θάνατο και μακροχρόνια κρυοσυντήρηση.

Αρκετά ερωτήματα θα απαιτούσαν χωριστές απαντήσεις:

  • Ταυτότητα: πώς θα συνδέονταν ή θα επανενεργοποιούνταν τα ληξιαρχικά αρχεία γέννησης και θανάτου, καθώς και τα στοιχεία ταυτότητας;
  • Δικαιοπρακτική ικανότητα: πότε θα ανακτούσε το αναζωογονημένο πρόσωπο την ικανότητα να συναινεί, να συνάπτει συμβάσεις και να παρίσταται σε δίκη;
  • Ιθαγένεια: ποια ιθαγένεια και ποιο καθεστώς διαμονής θα ίσχυαν;
  • Περιουσία: ποιοι πόροι θα παρέμεναν μετά τη νόμιμη κληρονομική διαδοχή και τις μεταγενέστερες συναλλαγές;
  • Σχέσεις: τι θα συνέβαινε με τους γάμους, τη γονική σχέση και τις υποχρεώσεις που μεταβλήθηκαν λόγω του θανάτου;
  • Φροντίδα: ποιος θα λαμβάνει αποφάσεις έως ότου αποσαφηνιστούν η ταυτότητα και η δικαιοπρακτική ικανότητα του προσώπου;

Ο αυτόματος χαρακτηρισμός του αναζωογονημένου ατόμου ως «του ίδιου νομικού προσώπου» δεν απαντά σε αυτά τα ερωτήματα.

Ούτε ο χαρακτηρισμός του ως «νέου προσώπου» δίνει απάντηση στα ερωτήματα αυτά. Οι μελλοντικοί νομοθέτες και τα δικαστήρια θα χρειαστούν κανόνες προσαρμοσμένους στα πραγματικά δεδομένα και στις τεχνολογικές δυνατότητες της εποχής τους.

Η περιουσία είναι το πιο δυσεπίλυτο πρόβλημα

Τα αρχεία ταυτότητας μπορούν θεωρητικά να διορθωθούν. Η περιουσία που μεταβιβάστηκε σε κληρονόμους, πωλήθηκε σε αγοραστές ή καταναλώθηκε επί γενεές δημιουργεί αντικρουόμενα συμφέροντα.

Το ισχύον κληρονομικό δίκαιο δεν διατηρεί τα συνήθη περιουσιακά στοιχεία στο όνομα του αποβιώσαντος μόνο και μόνο επειδή είναι θεωρητικά δυνατή μια μελλοντική αναζωογόνηση.

Οι κανόνες τεκμαιρόμενου θανάτου στην Αγγλία και την Ουαλία δείχνουν γιατί. Ακόμη και μια διορθωμένη δήλωση δεν ακυρώνει αυτόματα συναλλαγές περιουσίας καλής πίστης ούτε αποκαθιστά έναν πρώην γάμο.

Τα καταπιστεύματα και τα ιδρύματα μπορούν να διαφυλάξουν πόρους για συγκεκριμένους σκοπούς. Δεν μπορούν, όμως, να εγγυηθούν ότι ένα μελλοντικό νομικό σύστημα θα αποδώσει σε ένα αναζωογονημένο πρόσωπο περιουσία που είχε προηγουμένως στην κυριότητά του.

Οι πρακτικές επιλογές και οι περιορισμοί τους εξετάζονται στο «Μπορεί να διαφυλαχθεί ο πλούτος για χρήση μετά από αναζωογόνηση;»

Τι μπορεί να σχεδιαστεί σήμερα

Μια σύμβαση δεν μπορεί να διατηρήσει κάποιον νομικά ζωντανό μετά από μια έγκυρη πιστοποίηση θανάτου.

Μπορεί, όμως, να καθορίσει τον επιθυμητό τρόπο διάθεσης, να ορίσει τους υπεύθυνους φορείς, να εξασφαλίσει χρηματοδότηση για τη συντήρηση και να προβλέψει υποχρεώσεις για τη μακροχρόνια φροντίδα.

Αυτός είναι ο πρακτικός ρόλος της σύμβασης με τον πάροχο, της σύμβασης φύλαξης και των σχετικών εγγράφων. Δεσμεύουν τα πρόσωπα και τους φορείς που δρουν μετά τον θάνατο.

Το Tomorrow.bio συντονίζει τα επιχειρησιακά έγγραφα και τα έγγραφα μεταφοράς σε συνεργασία με τοπικά γραφεία τελετών. Το μέλος συμπληρώνει και υπογράφει τα έγγραφα που απαιτούνται για την προσωπική του διευθέτηση.

Δείτε τα άρθρα «Διασφαλίζοντας ότι οι επιθυμίες σας θα τηρηθούν» και «Κανονιστικοί κίνδυνοι και νομικές γκρίζες ζώνες».

Η επιστήμη βλέπει διατηρημένη βιολογική δομή. Το δίκαιο βλέπει τις συνέπειες μιας έγκυρης πιστοποίησης θανάτου.

Καμία από τις δύο αυτές οπτικές δεν καθορίζει αν η αναζωογόνηση θα καταστεί εφικτή ούτε πώς θα έπρεπε να αντιδράσει ένα μελλοντικό ευρωπαϊκό νομικό σύστημα, αν αυτό συνέβαινε.

Το παρόν άρθρο αποτελεί γενική εκπαιδευτική πληροφόρηση, όχι νομική συμβουλή.

Συνοπτικά: Το ισχύον δίκαιο αντιμετωπίζει τον κρυοσυντηρημένο ασθενή ως αποβιώσαντα, ενώ συνεχίζει να ρυθμίζει το σώμα, την περιουσία και τη φύλαξή του. Μια ενδεχόμενη μελλοντική αναζωογόνηση θα απαιτούσε νέους νομικούς κανόνες.

Πρακτικό εργαλείο

Εξερευνήστε αυτό το πρακτικό εργαλείο

Χρησιμοποιήστε το διαδραστικό εργαλείο για να εξερευνήσετε το ερώτημα αυτού του άρθρου.

Φόρτωση του διαδραστικού εργαλείου…

Περαιτέρω ανάγνωση