Ας υποθέσουμε ότι όλα λειτουργούν όπως πρέπει. Η ομάδα ετοιμότητας φτάνει έγκαιρα σε εσάς, η αιμάτωση γίνεται ομοιόμορφα, η υαλοποιημένη κατάστασή σας διατηρείται για έναν αιώνα και η μελλοντική ιατρική τεχνολογία μπορεί να ανακτήσει τη διατηρημένη δομή σας και να σας επαναφέρει στη ζωή.
Ξυπνάτε χωρίς να έχετε πλέον περιουσία στο όνομά σας. Η περιουσία σας θα είχε ήδη μεταβιβαστεί ή διανεμηθεί όταν κηρυχθήκατε νομικά νεκρός, όπως προβλέπει ο νόμος.
Πρόκειται για ένα ανοιχτό πρόβλημα, και αξίζει να το πούμε καθαρά πριν παρουσιάσουμε τις μερικές απαντήσεις που υπάρχουν.
Το πρόβλημα είναι η θεματοφυλακή, όχι το χρήμα
Με τον νομικό θάνατο σταματάτε να είστε νομικός ιδιοκτήτης. Το πρόσωπο που ενδέχεται να χρειαστεί αυτούς τους πόρους αργότερα θα είστε, από τη δική σας σκοπιά, εσείς οι ίδιοι, όχι όμως κατ’ ανάγκην από τη σκοπιά ενός δικαστηρίου.
Χρειάζεστε λοιπόν ένα νομικό σχήμα που να μπορεί να διαφυλάξει περιουσία επί δεκαετίες ή αιώνες και αργότερα να την αποδώσει σε πρόσωπο που σήμερα ο νόμος δεν αναγνωρίζει ως τον αρχικό ιδιοκτήτη.
Αυτό είναι ασυνήθιστο, αλλά όχι άνευ προηγουμένου. Τα ιδρύματα διαχειρίζονται κεφάλαια για σκοπούς και όχι για πρόσωπα. Τα καταπιστεύματα κρατούν περιουσιακά στοιχεία για δικαιούχους που δεν έχουν γεννηθεί ακόμη. Ο διαχωρισμός ιδιοκτησίας και ελέγχου είναι συνηθισμένος νομικός μηχανισμός.
Η δυσκολία είναι να σχεδιαστεί αυτός ο μηχανισμός για έναν δικαιούχο που σήμερα θεωρείται νομικά νεκρός, αλλά ενδέχεται να αναβιώσει στο μακρινό μέλλον.
Το σχήμα αυτό πρέπει επίσης να αντέξει όσο και η δική σας διατήρηση. Η θεσμική ανθεκτικότητα που απαιτείται από τον πάροχο απαιτείται εξίσου και από τον φορέα που θα διαχειρίζεται τα χρήματά σας, απέναντι στον σταθερότητα του παρόχου, στις αλλαγές καθεστώτων και στη φθορά που οδηγεί πολλούς θεσμούς σε διάλυση πολύ πριν συμπληρώσουν εκατό χρόνια.
Η οδός του καταπιστεύματος
Το πιο συγκεκριμένο εργαλείο είναι ένα καταπίστευμα διακριτικής ευχέρειας, με δύο διαδοχικές λειτουργίες.
Πρώτα καλύπτει το κόστος της διατήρησης και της αποθήκευσης, το οποίο θα είχατε ήδη κανονίσει μέσω ασφάλισης ζωής ή άλλης μεθόδου χρηματοδότησης. Στη συνέχεια επενδύει το υπόλοιπο, με πρόβλεψη η συσσωρευμένη αξία να αποδοθεί σε εσάς εφόσον αναβιώσετε.
Το βασικό πλεονέκτημα είναι ο ανατοκισμός. Ένα μέτριο ποσό που αφήνεται να μεγαλώσει για έναν αιώνα μπορεί να γίνει μεγάλο.
Οι αδυναμίες είναι εξίσου συγκεκριμένες. Οι διαχειριστές είναι θεσμοί που διοικούνται από ανθρώπους και μπορούν να περάσουν υπό τον έλεγχο ιδιοτελών συμφερόντων, να παρεκκλίνουν από την εντολή τους ή να διαλυθούν. Πολλές δικαιοδοσίες θέτουν ανώτατο όριο στη διάρκεια ζωής ενός καταπιστεύματος πριν αυτό υποχρεωθεί να διανεμηθεί. Και η πράξη σύστασης πρέπει να περιγράφει έναν δικαιούχο που το σημερινό νομικό σύστημα δεν περιμένει να υπάρξει.
Καμία από αυτές τις δυσκολίες δεν είναι κατ’ ανάγκην ανυπέρβλητη. Ωστόσο, όλες παραμένουν ανοιχτά ζητήματα.
Διασπορά κινδύνων
Αν κανένα μεμονωμένο σχήμα δεν είναι απολύτως ασφαλές, η λογική επιλογή είναι η διασπορά του κινδύνου, ώστε μία μόνο αποτυχία να μη μηδενίσει τα πάντα.
Στο συνέδριο Biostasis2021 στη Ζυρίχη, ο Rafael Hostettler παρουσίασε μια εκδοχή αυτής της λογικής. Οι προτάσεις του ήταν περισσότερο πρακτικές και θεσμικές παρά αμιγώς νομικές: διακράτηση αγαθών που ιστορικά διατηρούν ή αυξάνουν την αξία τους, όπως χρυσός, τέχνη ή διαμάντια· δωρεά μέρους τους σε μουσεία, με την ελπίδα ότι θα ανακτηθούν μετά την αναβίωση· μακροπρόθεσμες επενδύσεις χαμηλού κινδύνου· συνυπολογισμός περιβαλλοντικών και κοινωνικών αλλαγών· και κατανομή των πόρων αντί για συγκέντρωσή τους.
Αξίζει επίσης να εξετάσετε μια δεύτερη κατανομή των πόρων. Μέρος των πόρων σας μπορεί να διατεθεί σε έναν μόνιμο μη κερδοσκοπικό φορέα, του οποίου η αποστολή συνδέεται με τη μακροχρόνια διατήρησή σας. Το τέλος μακροχρόνιας φύλαξής σας λειτουργεί ήδη με αυτόν τον τρόπο: κατά τη διατήρηση, μεταφέρεται από την εταιρεία που παρέχει την υπηρεσία στο Patient Care Foundation στη Βασιλεία, το οποίο το διαχειρίζεται για τη μακροχρόνια φροντίδα των ασθενών. Αυτό το ποσό παύει να αποτελεί δική σας περιουσία και συμβάλλει στη βιωσιμότητα του συστήματος από το οποίο εξαρτάστε.
Το υπόλοιπο τοποθετείται σε ένα σχήμα με μοναδική αποστολή να διαφυλάξει περιουσία για το πρόσωπο που ενδέχεται να αναβιώσει.
Ο ίδιος συλλογισμός περί αναμενόμενης αξίας που δικαιολογεί τη διατήρηση ισχύει και για τη χρηματοδότησή της: κατανείμετε τον κίνδυνο, ώστε μια μερική αποτυχία να παραμένει διαχειρίσιμη. Οι πρακτικές πτυχές αυτής της στρατηγικής εξετάζονται στη διαχείριση περιουσίας για κρυοσυντήρηση.
Το επιχείρημα ότι τίποτα από αυτά δεν έχει σημασία
Είναι πιθανό όλες αυτές οι λύσεις να επιχειρούν να αντιμετωπίσουν ένα πρόβλημα που ίσως δεν υφίσταται στο μέλλον.
Οι συνθήκες που θα μπορούσαν να καταστήσουν δυνατή την αναβίωση, όπως η ώριμη μοριακή μηχανική και η άφθονη ενέργεια, θα μπορούσαν επίσης να οδηγήσουν σε μεγάλη υλική αφθονία. Σε έναν τέτοιο κόσμο, το κόστος στέγασης, διατροφής και επανεκπαίδευσης ενός ατόμου που έχει αναβιώσει θα μπορούσε να είναι αμελητέο και ένα καταπίστευμα που λειτουργεί επί έναν αιώνα για να σας αποδώσει περιουσία θα έμοιαζε αναχρονιστικό.
Το επιχείρημα λειτουργεί και προς τις δύο κατευθύνσεις. Ένα μέλλον αρκετά προηγμένο ώστε να σας επαναφέρει στη ζωή θα μπορούσε να είναι ένα μέλλον μετά τη σπανιότητα. Θα μπορούσε όμως και να είναι ένα μέλλον στο οποίο ένα πρόσωπο χωρίς περιουσία και χωρίς νομική υπόσταση θα είναι ιδιαίτερα ευάλωτο.
Ακριβώς επειδή δεν γνωρίζουμε ποιο από τα δύο ενδεχόμενα θα επικρατήσει, χρειάζεται μια μετριοπαθής και διαφοροποιημένη στρατηγική, όχι εφησυχασμός ούτε υπερβολικά περίπλοκες ρυθμίσεις.
Κάθε τέτοιο σχέδιο προϋποθέτει επίσης κάτι που δεν έχει ακόμη αποδειχθεί: η αναβίωση δεν είναι σήμερα δυνατή.
Σε αυτό το πεδίο της βιοστάσεως, η επιστημονική πλευρά έχει προχωρήσει περισσότερο από το νομικό και θεσμικό πλαίσιο που τη συνοδεύει. Ο ιστός μπορεί να υαλοποιηθεί και να διατηρηθεί στους -196 °C υπό ελεγχόμενες συνθήκες. Κανείς δεν μπορεί ακόμη να εγγυηθεί ότι οι πόροι που θα αφήσετε στην άκρη θα φτάσουν στο πρόσωπο που θα ξυπνήσει.
Με λίγα λόγια: Καμία σημερινή δομή δεν μπορεί να εγγυηθεί ότι η περιουσία θα φτάσει σε ένα πρόσωπο που θα έχει αναβιώσει. Τα καταπιστεύματα και τα διαφοροποιημένα περιουσιακά στοιχεία ίσως διατηρήσουν επιλογές, αλλά ο μελλοντικός νόμος, οι θεσμοί και οι οικονομικές συνθήκες παραμένουν άγνωστα.
Εξερευνήστε αυτό το πρακτικό εργαλείο
Χρησιμοποιήστε το διαδραστικό εργαλείο για να εξερευνήσετε το ερώτημα αυτού του άρθρου.
Φόρτωση του διαδραστικού εργαλείου...
Περαιτέρω ανάγνωση