Μπορεί ο πλούτος να διατηρηθεί για χρήση μετά την επανενεργοποίηση;

Υποθέστε ότι ολόκληρη η αλυσίδα λειτουργεί. Η ομάδα επιφυλακής φθάνει εγκαίρως, η περιποίηση είναι ομοιόμορφη, η υαλώδης κατάσταση διατηρείται για έναν αιώνα, και η μελλοντική ιατρική τεχνολογία ανασυνθέτει την διατηρημένη δομή σας σε ένα λειτουργικό άτομο.

Ξυπνάτε χωρίς να κατέχετε τίποτα. Όλα όσα είχατε διανεμήθηκαν την ημέρα που κηρύχθηκαν νεκροί, διότι αυτό κάνει ο νόμος με την περιουσία των νεκρών.

Αυτό αποτελεί ανοιχτό πρόβλημα, και αξίζει να το αναφέρουμε πριν περιγράψουμε τις μερικές απαντήσεις σε αυτό.

Το πρόβλημα είναι η επιμέλεια, όχι το χρήμα

Κατά τον νόμιμο θάνατο σταματάτε να είστε νόμιμος κάτοχος. Το άτομο που μπορεί να χρειαστεί εκείνους τους πόρους αργότερα είστε εσείς με κάθε τρόπο που έχει σημασία για εσάς τώρα, αλλά όχι με τον τρόπο που έχει σημασία για ένα δικαστήριο.

Επομένως χρειάζεστε μια δομή που μπορεί να κρατήσει αξία ενώ εσείς δεν μπορείτε, για δεκαετίες ή αιώνες, και στη συνέχεια να την απελευθερώσει σε κάποιον που ο νόμος δεν αναγνωρίζει σήμερα ως τον αρχικό κάτοχο.

Αυτό είναι ασυνήθιστο αλλά όχι πρωτοφανές. Τα ιδρύματα κρατούν ενδωτήματα για σκοπούς αντί για ανθρώπους. Οι διαθήκες κρατούν περιουσιακά στοιχεία για δικαιούχους που δεν έχουν γεννηθεί ακόμη. Ο διαχωρισμός της ιδιοκτησίας από τον έλεγχο είναι συνηθισμένος νομικός μηχανισμός.

Το δύσκολο μέρος είναι η κατεύθυνση αυτού του μηχανισμού προς έναν δικαιούχο που είναι σήμερα νόμιμα νεκρός και υποθετικά ζωντανός πολύ αργότερα.

Και το όχημα πρέπει να διαρκέσει όσο διαρκείτε εσείς. Η ίδια θεσμική διάρκεια που κάνεισταθερότητα παρόχουμια πραγματική ερώτηση αφορά ό,τι διατηρεί τα χρήματά σας, μέσω του πληθωρισμού, μιας αλλαγής καθεστώτος και της συνηθισμένης εντροπίας που διαλύει τα περισσότερα ιδρύματα μέσα σε λιγότερο από εκατό χρόνια.

Η οδός της εμπιστοσύνης

Το πιο συγκεκριμένο εργαλείο είναι μια ενοχλήσιμη διαθήκη που επιτελεί δύο έργα διαδοχικά.

Πρώτον, πληρώνει για τη συντήρηση και την αποθήκευση, κάτι που θα είχατε κανονίσει ήδη μέσωατομικής ασφάλισης ζωής ή άλληςμεθόδου χρηματοδότησης. Στη συνέχεια επενδύει ό,τι απομένει, με οδηγίες η συσσωρευμένη αξία να φτάσει σε εσάς εάν συμβεί η αναβίωση.

Η προσέλκυση έγκειται στο ανατοκισμό. Ένα μικρό ποσό που αφήνεται να αναπτυχθεί για έναν αιώνα μπορεί να γίνει μεγάλο.

Οι ευπάθειες είναι εξίσου συγκεκριμένες. Οι διαχειριστές είναι ανθρώπινοι θεσμοί που μπορούν να καταληφθούν, να παρεκκλίνουν από την εντολή τους ή να διαλυθούν. Πολλές δικαιοδοσίες θέτουν όριο χρονικής διάρκειας για μια διαθήκη πριν αυτή υποχρεωθεί να προβεί σε διανομή. Και το έγγραφο πρέπει να περιγράφει έναν δικαιούχο τον οποίο το ισχύον νομικό σύστημα δεν αναμένει ότι θα υπάρξει.

Κανένα από αυτά δεν είναι μοιραίο. Όλα παραμένουν άλυτα.

Διάδοση των τρόπων αποτυχίας

Εάν κανένα όχημα δεν είναι ισχυρό από μόνο του, η λογική κίνηση είναι αυτή που θα κάνατε με οποιδήποτε στοίχημα υψηλής αβεβαιότητας: διασφαλίστε ότι μια μοναδική αποτυχία δεν μηδενίζει τα πάντα.

Στη διάσκεψη Biostasis2021 στη Ζυρίχη, ο Rafael Hostettler παρουσίασε μία εκδοχή αυτού. Οι προτάσεις του ήταν φυσικές και θεσμικές παρά νομικές: κρατείστε αγαθά των οποίων η αξία έχει ιστορικά αυξηθεί, όπως χρυσό, τέχνη ή διαμάντια. δωρίστε κάποια σε μουσεία ελπίζοντας να τα ανακτήσετε μετά την αναβίωση. πραγματοποιήστε επενδύσεις χαμηλού κινδύνου μακροπρόθεσμα. λάβετε υπόψη σας περιβαλλοντικές και κοινωνικές αλλαγές. και διαμοιράστε τους πόρους αντί να τους συγκεντρώνετε.

Μία δεύτερη διάσπαση αξίζει να εξεταστεί παράλληλα. Μέρος των πόρων σας μπορεί να κατευθυνθεί σε έναν αξιόπιστο μη κερδοσκοπικό οργανισμό που ευθυγραμμίζεται με την επιβίωσή σας. Η αμοιβή αποθήκευσής σας λειτουργεί ήδη με αυτόν τον τρόπο: κατά τη στιγμή της συντήρησης εγκαταλείπει την εταιρεία λειτουργίας και μεταφέρεται στονPatient Care Foundation στη Βασιλεία, ο οποίος τους κρατά για μακροπρόθεσμη φροντίδα του ασθενούς. Αυτό το μέρος παύει να είναι δικό σας χρήμα. αγοράζει την επιβίωση του συστήματος από το οποίο εξαρτάστε.

Τα υπόλοιπα πηγαίνουν σε ένα όχημα του οποίου η μοναδική αποστολή είναι να μεταφέρει αξία προς τον αναβιωθέντα άνθρωπο.

Η ίδιαλογική της αναμενόμενης αξίαςπου δικαιολογεί τη συντήρηση ισχύει και για τα χρήματα που την υποστηρίζουν: διαμοιράστε το στοίχημα έτσι ώστε μία μερική αποτυχία να είναι επιβιώσιμη. Η πρακτική λεπτομέρεια βρίσκεται στηδιαχείριση πλούτου για κρυοσυντήρηση.

Η υπόθεση ότι τίποτα από αυτά δεν έχει σημασία

Υπάρχει πραγματική πιθανότητα αυτό να λύνει ένα πρόβλημα που η μελλοντική εποχή δεν θα έχει.

Οι συνθήκες που καθιστούν την αναβίωση πιθανή, όπως η ώριμη μοριακή μηχανική και η άφθονη ενέργεια μεταξύ άλλων, οδηγούν προς μία σημαντική υλική αφθονία. Σε έναν τέτοιο κόσμο το κόστος στέγασης, διατροφής και επανεκπαίδευσης ενός αναβιωμένου ατόμου θα μπορούσε να είναι ασήμαντο, και μία διαθήκη που λειτουργεί επί έναν αιώνα για να σας παραδώσει μία περιουσία θα ήταν ένα αναχρονισμό.

Το επιχείρημα λειτουργεί και προς τις δύο κατευθύνσεις. Μία μελλοντική εποχή αρκετά προηγμένη ώστε να σας αναβιώσει μπορεί να είναι μία εποχή μετα-έλλειψης, ή μπορεί να είναι μία εποχή όπου ένα άτομο χωρίς περιουσιακά στοιχεία και χωρίς νομική υπόσταση είναι ιδιαίτερα ευάλωτο.

Το γεγονός ότι δεν γνωρίζουμε ποια από τις δύο περιπτώσεις ισχύει αποτελεί από μόνο του επιχείρημα υπέρ ενός μέτριου, διαφοροποιημένου hedge παρά είτε μιας αδιαφορίας είτε μιας περίπλοκης περιουσίας.

Κάθε σχέδιο εδώ εξαρτάται επίσης από ένα βήμα που δεν έχει ακόμη αποδειχθεί:η αναβίωση δεν είναι προς το παρόν δυνατή.

Αυτό αποτελεί μέρος της βιοστάσης όπου η επιστήμη βρίσκεται πιο μπροστά από τον περιβάλλοντα μηχανισμό. Οι ιστοί μπορούν να βιτριφιωθούν και να διατηρηθούν στους-196°C με σιγουριά. Κανείς δεν μπορεί ακόμη να εγγυηθεί ότι οι πόροι που έχετε διαθέσει θα φτάσουν στο πρόσωπο που θα ξυπνήσει.

Περαιτέρω ανάγνωση

• Συμβουλές διαχείρισης πλούτου για κρυοσυντήρηση
• Γενικές μέθοδοι χρηματοδότησης
• Ασφάλιση διάρκειας ζωής και ολόκληρης της ζωής
• Γιατί η αναβίωση δεν είναι προς το παρόν δυνατή;